Historia pierwszej karty kredytowej

17 lutego 2021
Category: Pomocą Karty

Dzięki uprzejmości Diners Club.

Pobieranie opłat za produkty i usługi stało się sposobem na życie. Ludzie nie przynoszą już gotówki, gdy kupują sweter lub duże urządzenie; oni to ładują. Niektórzy robią to dla wygody nie noszenia przy sobie gotówki; inni „kładą to na plastiku, aby mogli kupić przedmiot, na który jeszcze ich nie stać. Karta kredytowa, która im na to pozwala, to wynalazek XX wieku.

Na początku XX wieku za prawie wszystkie produkty i usługi trzeba było płacić gotówką. Chociaż na początku stulecia nastąpił wzrost liczby indywidualnych rachunków kredytowych w sklepach, karta kredytowa, której można było używać u więcej niż jednego sprzedawcy, została wynaleziona dopiero w 1950 r. Wszystko zaczęło się, gdy Frank X. McNamara i dwóch jego przyjaciół poszli do kolacja.

Słynna wieczerza

W 1949 roku Frank X. McNamara, szef Hamilton Credit Corporation, wyszedł na kolację z Alfredem Bloomingdale, wieloletnim przyjacielem i wnukiem założyciela sklepu Bloomingdale’s, oraz Ralphem Sneiderem, prawnikiem McNamary. Zgodnie z tradycją firmy, trzej mężczyźni jedli posiłek w Major’s Cabin Grill, słynnej nowojorskiej restauracji znajdującej się obok Empire State Building i byli tam, aby omówić problematycznego klienta Hamilton Credit Corporation.

Problem polegał na tym, że jeden z klientów McNamary pożyczył trochę pieniędzy, ale nie był w stanie ich spłacić. Ten konkretny klient wpadł w kłopoty, kiedy pożyczył kilka swoich kart płatniczych (dostępnych w poszczególnych domach towarowych i na stacjach benzynowych) swoim biednym sąsiadom, którzy potrzebowali rzeczy w nagłych wypadkach. Za tę usługę mężczyzna zażądał od sąsiadów zwrócenia mu kosztów pierwotnego zakupu oraz dodatkowych pieniędzy. Na nieszczęście dla tego mężczyzny wielu jego sąsiadów nie było w stanie spłacić go w krótkim czasie i został zmuszony do pożyczenia pieniędzy od Hamilton Credit Corporation.

Pod koniec posiłku z dwoma przyjaciółmi McNamara sięgnął do kieszeni po portfel, aby móc zapłacić za posiłek (gotówką). Był zszokowany, gdy odkrył, że zapomniał o swoim portfelu. Ku swemu zażenowaniu musiał wtedy zadzwonić do żony i poprosić ją, by przyniosła mu trochę pieniędzy. McNamara przysiągł, że nigdy więcej do tego nie dojdzie.

Łącząc dwie koncepcje z tamtej kolacji, pożyczanie kart kredytowych i brak gotówki na posiłek, McNamara wpadł na nowy pomysł – kartę kredytową, której można by używać w wielu miejscach. Szczególnie nowatorski w tej koncepcji był fakt, że między firmami a ich klientami byłby pośrednik.

Pośrednik

Chociaż pojęcie kredytu istniało nawet dłużej niż pieniądz, konta obciążeniowe stały się popularne na początku XX wieku. Wraz z wynalezieniem i rosnącą popularnością samochodów i samolotów, ludzie mieli teraz możliwość podróżowania do różnych sklepów w celu zrobienia zakupów. Chcąc zdobyć lojalność klientów, różne domy towarowe i stacje benzynowe zaczęły oferować swoim klientom rachunki opłat, do których można było uzyskać dostęp za pomocą karty.

Niestety, trzeba było zabrać ze sobą kilkadziesiąt takich kart, żeby zrobić całodzienne zakupy. McNamara wpadł na pomysł, aby potrzebować tylko jednej karty kredytowej.

McNamara omówił ten pomysł z Bloomingdale i Sneiderem, a cała trójka zebrała trochę pieniędzy i w 1950 roku założyła nową firmę, którą nazwali Diners Club. Diners Club miał być pośrednikiem. Zamiast indywidualnych firm oferujących kredyty swoim klientom (za które zapłacili później), Diners Club miał oferować kredyt osobom fizycznym dla wielu firm (następnie wystawiać rachunki klientom i płacić firmom).

Przynosić korzyści

Oryginalna forma karty Diners Club nie była „kartą kredytową per se, była to „karta obciążeniowa, ponieważ nie posiadała rachunku odnawialnego kredytu i pobierała opłaty członkowskie zamiast odsetek. Osoby korzystające z karty spłacały ją co miesiąc. Przez kilka pierwszych dziesięcioleci dochody pochodziły z opłat handlowych.

Wcześniej sklepy zarabiały na swoich kartach kredytowych, utrzymując lojalność klientów wobec konkretnego sklepu, a tym samym utrzymując wysoki poziom sprzedaży. Jednak Diners Club potrzebował innego sposobu zarabiania pieniędzy, ponieważ niczego nie sprzedawał. Aby osiągnąć zysk bez naliczania odsetek (oprocentowane karty kredytowe pojawiły się znacznie później), firmy, które zaakceptowały kartę kredytową Diners Club były obciążane 7% od każdej transakcji, podczas gdy abonenci karty kredytowej byli obciążani roczną opłatą w wysokości 3 USD (rozpoczęto 1951).

Początkowo nowa firma McNamara skupiała się na sprzedawcach. Ponieważ sprzedawcy często muszą jeść obiady (stąd nazwa nowej firmy) w wielu restauracjach, aby zabawiać swoich klientów, Diners Club musiał zarówno przekonać dużą liczbę restauracji do przyjęcia nowej karty, jak i skłonić sprzedawców do subskrypcji. Po tym, jak amerykański system podatkowy zaczął wymagać dokumentowania wydatków biznesowych, Diners Club oferował okresowe zestawienia.

Rozwój Startupu

Pierwsze karty kredytowe Diners Club zostały wydane w 1950 roku 200 osobom (większość z nich to przyjaciele i znajomi McNamary) i zaakceptowane przez 14 restauracji w Nowym Jorku. Karty nie były wykonane z plastiku; zamiast tego pierwsze karty kredytowe Diners Club były wykonane z papieru z nadrukowanymi lokalizacjami akceptacji na odwrocie. Pierwsze karty plastikowe pojawiły się w latach 60.

Na początku postęp był trudny. Kupcy nie chcieli płacić opłaty Diners Club i nie chcieli konkurencji dla swoich kart sklepowych; podczas gdy klienci nie chcieli się rejestrować, chyba że wielu sprzedawców zaakceptowało kartę.

Jednak koncepcja karty rozrosła się i do końca 1950 roku z karty kredytowej Diners Club korzystało 20 000 osób.

Marketing

Karta Diners Club stała się czymś w rodzaju symbolu statusu: umożliwiała posiadaczowi zademonstrowanie swojej wiarygodności i członkostwa w klubie, gdziekolwiek została przyjęta. Ostatecznie Diners Club wydał przewodnik dla kupców, którzy przyjęli kartę, która zmieściłaby się w teczce lub schowku. Karta była sprzedawana głównie białym podróżującym biznesmenom; Diners Club sprzedawał również kobiety i mniejszości, ale było to na początku lat pięćdziesiątych.

Od samego początku afroamerykańscy biznesmeni byli aktywnie sprzedawani i wydawali karty Diners Club, ale, zwłaszcza na południu Jim Crow, byli kupcy Diner’s Club, którzy odrzucali Afroamerykanów. Diners Club był podmiotem zewnętrznym, twierdzili kupcy z południa, i nie byli zobowiązani do przyjmowania ich zamiast „prawnego środka płatniczego. Podróżując na południe, Afroamerykanie przywieźli „Zieloną Księgę kupców, którzy byli Afroamerykanami lub bezpiecznie prowadzili z nimi interesy.

Z drugiej strony zamężne kobiety mogły zdobyć karty Diners Club związane z ich mężami jako sposób na zakup luksusowych przedmiotów i wygody, „ułatwiając popołudnie na zakupach. Zachęcano kobiety do kupowania firmowych kart wydawanych od pracodawców.

Przyszłość

Chociaż Diners Club nadal się rozwijał i już w drugim roku osiągał zysk (60 000 $), McNamara uważał, że ten pomysł to tylko fanaberia. W 1952 roku sprzedał swoje udziały w firmie za ponad 200 000 dolarów swoim dwóm partnerom.

Karta kredytowa Diners Club nadal cieszyła się rosnącą popularnością, a wczesne zmiany obejmowały miesięczne raty, kredyt odnawialny, rachunki z obrotowymi opłatami i okresy bezodsetkowe. Karta nadal służyła głównie do „podróży i rozrywki i była kontynuowana w tym modelu, podobnie jak jej najbliższy konkurent, American Express, który pojawił się po raz pierwszy w 1958 roku.

Jednak pod koniec lat pięćdziesiątych dwie bankowe karty kredytowe zaczęły wykazywać swoją wszechstronność i dominację: Interbank (później MasterCharge, a dziś MasterCard) i Bank Americard (Visa International).

Koncepcja uniwersalnej karty kredytowej zakorzeniła się i szybko rozprzestrzeniła na całym świecie.

We use cookies to provide you with the best possible experience. By continuing, we will assume that you agree to our cookie policy